Zioła

OPIS: Aerva lanata jest z rodziny Amaranthaceae z rodzaju Aerva, pochodzącym z Azji oraz Afryki. A. lanata jest pospolitym chwastem, który rośnie dziko na równinach Indii. Korzeń ma aromat podobny do kamfory. Jest to jedna z roślin zawartych w Dasapushpam, dziesięciu świętych kwiatach Kerali. Jest to roślina jednoroczna z rozgałęzionym, nieco zdrewniałym systemem korzeniowym. Łodygi są przeważnie rozbiegające się i rozprzestrzeniają się szeroko, czasem nawet na 1,8 m długości. Okres kwitnienia trwa od maja do października.

Występuje w stanie naturalnym w Europie, w północnej części Afryki i Azji. W Polsce spotykany pospolicie na nizinach, na słonecznych, suchych i piaszczystych stanowiskach — na nieużytkach, ugorach i przy drogach. Jest to mała, niepozorna roślina, jedno- lub dwuletnia, o silnie rozgałęzionych, koliście ścielących się gładkich łodygach, długości do 15 cm. Surowcem jest ziele połonicznika, tj. niezdrewniałe zielone części pędów, zebrane w początkowym okresie kwitnienia. Surowiec pachnie suszonym sianem, ma lekko drapiący, słonawy smak.

Występuje w stanie naturalnym w Europie, w północnej części Afryki i Azji. W Polsce spotykany pospolicie na nizinach, na słonecznych, suchych i piaszczystych stanowiskach — na nieużytkach, ugorach i przy drogach. Jest to mała, niepozorna roślina, jedno- lub dwuletnia, o silnie rozgałęzionych, koliście ścielących się gładkich łodygach, długości do 15 cm. Surowcem jest ziele połonicznika, tj. niezdrewniałe zielone części pędów, zebrane w początkowym okresie kwitnienia. Surowiec pachnie suszonym sianem, ma lekko drapiący, słonawy smak.

Występuje w stanie naturalnym w Europie, w północnej części Afryki i Azji. W Polsce spotykany pospolicie na nizinach, na słonecznych, suchych i piaszczystych stanowiskach — na nieużytkach, ugorach i przy drogach. Jest to mała, niepozorna roślina, jedno- lub dwuletnia, o silnie rozgałęzionych, koliście ścielących się gładkich łodygach, długości do 15 cm. Surowcem jest ziele połonicznika, tj. niezdrewniałe zielone części pędów, zebrane w początkowym okresie kwitnienia. Surowiec pachnie suszonym sianem, ma lekko drapiący, słonawy smak.

Występuje w stanie naturalnym w Europie, w północnej części Afryki i Azji. W Polsce spotykany pospolicie na nizinach, na słonecznych, suchych i piaszczystych stanowiskach — na nieużytkach, ugorach i przy drogach. Jest to mała, niepozorna roślina, jedno- lub dwuletnia, o silnie rozgałęzionych, koliście ścielących się gładkich łodygach, długości do 15 cm. Surowcem jest ziele połonicznika, tj. niezdrewniałe zielone części pędów, zebrane w początkowym okresie kwitnienia. Surowiec pachnie suszonym sianem, ma lekko drapiący, słonawy smak.

OPIS: Pomarańcza to owoc z rodzaju Citrus należący do rodziny rutowatych. Co ciekawe – pomarańcza – to określenie zwyczajowe, a nie odrębna nazwa dla jednego gatunku. Te słodkie owoce mają włóknisty miąższ i delikatną pomarańczową skórkę. Dojrzałą pomarańczę cechuje świeży aromat i intensywny kolor. Na świecie uprawia się wiele odmian pomarańczy, głównie w klimatach tropikalnych. Ich największym producentem jest obecnie Brazylia.

Suszony kwiat pomarańczy jest często dodawany do herbaty liściastej. Wzmacnia cytrusowy smak i aromat. Jego właściwości pozwalają na stosowanie w przemyśle kosmetycznym jak i spożywczym.

OPIS: Pomarańcza to owoc z rodzaju Citrus należący do rodziny rutowatych. Co ciekawe – pomarańcza – to określenie zwyczajowe, a nie odrębna nazwa dla jednego gatunku. Te słodkie owoce mają włóknisty miąższ i delikatną pomarańczową skórkę. Dojrzałą pomarańczę cechuje świeży aromat i intensywny kolor. Na świecie uprawia się wiele odmian pomarańczy, głównie w klimatach tropikalnych. Ich największym producentem jest obecnie Brazylia.

Suszony kwiat pomarańczy jest często dodawany do herbaty liściastej. Wzmacnia cytrusowy smak i aromat. Jego właściwości pozwalają na stosowanie w przemyśle kosmetycznym jak i spożywczym.

OPIS: Pomarańcza to owoc z rodzaju Citrus należący do rodziny rutowatych. Co ciekawe – pomarańcza – to określenie zwyczajowe, a nie odrębna nazwa dla jednego gatunku. Te słodkie owoce mają włóknisty miąższ i delikatną pomarańczową skórkę. Dojrzałą pomarańczę cechuje świeży aromat i intensywny kolor. Na świecie uprawia się wiele odmian pomarańczy, głównie w klimatach tropikalnych. Ich największym producentem jest obecnie Brazylia.

Suszony kwiat pomarańczy jest często dodawany do herbaty liściastej. Wzmacnia cytrusowy smak i aromat. Jego właściwości pozwalają na stosowanie w przemyśle kosmetycznym jak i spożywczym.

OPIS: Gatunek grzybów należący do rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów. Tworzy krzaczkowato-listkowatą i sztywną plechę bez wyraźnego przyczepu do podłoża. Ma postać kępek o wysokości do 8 cm. Jest to plecha heteromeryczna z glonami protokokkoidalnymi. Odcinki plechy mają nieregularne i zmienne kształty i szerokość 3-10(30) mm. Są niemal płaskie lub nieco tylko rynienkowate, nieregularnie rozgałęzione i zaopatrzone w liczne kolcowate wyrostki. Końce odcinków są poszerzone i nieco odgięte do tyłu. Górna powierzchnia plechy w zależności od warunków bytowania ma barwę brunatnozieloną lub brunatną, w dolnej części czerwono nabiegłą. Dolna powierzchnia jest jaśniejsza i są na niej liczne i dość równomiernie rozmieszczone białe pseudocyfelle.

OPIS: Gatunek grzybów należący do rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów. Tworzy krzaczkowato-listkowatą i sztywną plechę bez wyraźnego przyczepu do podłoża. Ma postać kępek o wysokości do 8 cm. Jest to plecha heteromeryczna z glonami protokokkoidalnymi. Odcinki plechy mają nieregularne i zmienne kształty i szerokość 3-10(30) mm. Są niemal płaskie lub nieco tylko rynienkowate, nieregularnie rozgałęzione i zaopatrzone w liczne kolcowate wyrostki. Końce odcinków są poszerzone i nieco odgięte do tyłu. Górna powierzchnia plechy w zależności od warunków bytowania ma barwę brunatnozieloną lub brunatną, w dolnej części czerwono nabiegłą. Dolna powierzchnia jest jaśniejsza i są na niej liczne i dość równomiernie rozmieszczone białe pseudocyfelle.

OPIS: Gatunek grzybów należący do rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów. Tworzy krzaczkowato-listkowatą i sztywną plechę bez wyraźnego przyczepu do podłoża. Ma postać kępek o wysokości do 8 cm. Jest to plecha heteromeryczna z glonami protokokkoidalnymi. Odcinki plechy mają nieregularne i zmienne kształty i szerokość 3-10(30) mm. Są niemal płaskie lub nieco tylko rynienkowate, nieregularnie rozgałęzione i zaopatrzone w liczne kolcowate wyrostki. Końce odcinków są poszerzone i nieco odgięte do tyłu. Górna powierzchnia plechy w zależności od warunków bytowania ma barwę brunatnozieloną lub brunatną, w dolnej części czerwono nabiegłą. Dolna powierzchnia jest jaśniejsza i są na niej liczne i dość równomiernie rozmieszczone białe pseudocyfelle.

OPIS: Gatunek grzybów należący do rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów. Tworzy krzaczkowato-listkowatą i sztywną plechę bez wyraźnego przyczepu do podłoża. Ma postać kępek o wysokości do 8 cm. Jest to plecha heteromeryczna z glonami protokokkoidalnymi. Odcinki plechy mają nieregularne i zmienne kształty i szerokość 3-10(30) mm. Są niemal płaskie lub nieco tylko rynienkowate, nieregularnie rozgałęzione i zaopatrzone w liczne kolcowate wyrostki. Końce odcinków są poszerzone i nieco odgięte do tyłu. Górna powierzchnia plechy w zależności od warunków bytowania ma barwę brunatnozieloną lub brunatną, w dolnej części czerwono nabiegłą. Dolna powierzchnia jest jaśniejsza i są na niej liczne i dość równomiernie rozmieszczone białe pseudocyfelle.

OPIS: Gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w Europie i północnej części Azji. W Polsce jest bardzo pospolity na terenie całego kraju. W naturze najczęściej można go spotkać na brzegach pól, na nieużytkach, na widnych, leśnych polanach, na porębach, na stanowiskach ruderalnych i na poboczach, natomiast na terenach uprawnych pojawia się głównie w kukurydzy, zbożach (szczególnie jarych), roślinach okopowych, lnie i w sadach.

OPIS: Gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w Europie i północnej części Azji. W Polsce jest bardzo pospolity na terenie całego kraju. W naturze najczęściej można go spotkać na brzegach pól, na nieużytkach, na widnych, leśnych polanach, na porębach, na stanowiskach ruderalnych i na poboczach, natomiast na terenach uprawnych pojawia się głównie w kukurydzy, zbożach (szczególnie jarych), roślinach okopowych, lnie i w sadach.

OPIS: Gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w Europie i północnej części Azji. W Polsce jest bardzo pospolity na terenie całego kraju. W naturze najczęściej można go spotkać na brzegach pól, na nieużytkach, na widnych, leśnych polanach, na porębach, na stanowiskach ruderalnych i na poboczach, natomiast na terenach uprawnych pojawia się głównie w kukurydzy, zbożach (szczególnie jarych), roślinach okopowych, lnie i w sadach.

Roślina wieloletnia, wysokości do 30 cm, pospolita w Polsce na nizinach i niższych rejonach górskich. Znane są jej liczne odmiany i mieszańce. Jest to roślina z trójdzielnymi liśćmi i pięciokrotnymi białymi kwiatami, której owoce są cenionym i wartościowym przysmakiem.

Surowcem leczniczym są liście poziomki lub ziele zbierane od maja do sierpnia.

Roślina wieloletnia, wysokości do 30 cm, pospolita w Polsce na nizinach i niższych rejonach górskich. Znane są jej liczne odmiany i mieszańce. Jest to roślina z trójdzielnymi liśćmi i pięciokrotnymi białymi kwiatami, której owoce są cenionym i wartościowym przysmakiem.

Roślina wieloletnia, wysokości do 30 cm, pospolita w Polsce na nizinach i niższych rejonach górskich. Znane są jej liczne odmiany i mieszańce. Jest to roślina z trójdzielnymi liśćmi i pięciokrotnymi białymi kwiatami, której owoce są cenionym i wartościowym przysmakiem.

Roślina wieloletnia, wysokości do 30 cm, pospolita w Polsce na nizinach i niższych rejonach górskich. Znane są jej liczne odmiany i mieszańce. Jest to roślina z trójdzielnymi liśćmi i pięciokrotnymi białymi kwiatami, której owoce są cenionym i wartościowym przysmakiem.

Prawoślaz występuje rodzimie w Europie środkowej i południowo-wschodniej. W Polsce w stanie naturalnym spotykany dość rzadko. Do celów leczniczych jest uprawiany.

Roślina dostarcza dwóch surowców leczniczych: korzeni i liści. Korzenie wykopuje się jesienią z roślin 3—4-letnich, dokładnie oczyszcza i oskrobuje (z wierzchnich warstw kory), kroi na kawałki 0,5—2 cm i następnie suszy, najlepiej w suszarniach opałowych. Surowiec jest bez zapachu, ma smak słodkawy i śluzowaty.

Liście prawoślazu zbiera się przed kwitnieniem rośliny i suszy w cieniu (do 35°C) w przewiewie. Charakterystyczną cechą liści jest obustronne, gęste owłosienie, nadające im szarozielone zabarwienie i aksamitną powierzchnię.

Prawoślaz występuje rodzimie w Europie środkowej i południowo-wschodniej. W Polsce w stanie naturalnym spotykany dość rzadko. Do celów leczniczych jest uprawiany.

Roślina dostarcza dwóch surowców leczniczych: korzeni i liści. Korzenie wykopuje się jesienią z roślin 3—4-letnich, dokładnie oczyszcza i oskrobuje (z wierzchnich warstw kory), kroi na kawałki 0,5—2 cm i następnie suszy, najlepiej w suszarniach opałowych. Surowiec jest bez zapachu, ma smak słodkawy i śluzowaty.

Liście prawoślazu zbiera się przed kwitnieniem rośliny i suszy w cieniu (do 35°C) w przewiewie. Charakterystyczną cechą liści jest obustronne, gęste owłosienie, nadające im szarozielone zabarwienie i aksamitną powierzchnię.

Prawoślaz występuje rodzimie w Europie środkowej i południowo-wschodniej. W Polsce w stanie naturalnym spotykany dość rzadko. Do celów leczniczych jest uprawiany.

Roślina dostarcza dwóch surowców leczniczych: korzeni i liści. Korzenie wykopuje się jesienią z roślin 3—4-letnich, dokładnie oczyszcza i oskrobuje (z wierzchnich warstw kory), kroi na kawałki 0,5—2 cm i następnie suszy, najlepiej w suszarniach opałowych. Surowiec jest bez zapachu, ma smak słodkawy i śluzowaty.

Liście prawoślazu zbiera się przed kwitnieniem rośliny i suszy w cieniu (do 35°C) w przewiewie. Charakterystyczną cechą liści jest obustronne, gęste owłosienie, nadające im szarozielone zabarwienie i aksamitną powierzchnię.

Prawoślaz występuje rodzimie w Europie środkowej i południowo-wschodniej. W Polsce w stanie naturalnym spotykany dość rzadko. Do celów leczniczych jest uprawiany.

Roślina dostarcza dwóch surowców leczniczych: korzeni i liści. Korzenie wykopuje się jesienią z roślin 3—4-letnich, dokładnie oczyszcza i oskrobuje (z wierzchnich warstw kory), kroi na kawałki 0,5—2 cm i następnie suszy, najlepiej w suszarniach opałowych. Surowiec jest bez zapachu, ma smak słodkawy i śluzowaty.

Liście prawoślazu zbiera się przed kwitnieniem rośliny i suszy w cieniu (do 35°C) w przewiewie. Charakterystyczną cechą liści jest obustronne, gęste owłosienie, nadające im szarozielone zabarwienie i aksamitną powierzchnię.

OPIS: Prawoślaz należy do rodziny Malvaceae. Jego wszechstronne działanie lecznicze znano już w starożytności. 

OPIS: Prawoślaz należy do rodziny Malvaceae. 

OPIS: Prawoślaz należy do rodziny Malvaceae. 

OPIS: Prawoślaz należy do rodziny Malvaceae. 

Przetacznik występuje w europie oraz wielu regionach Polski w lasach, na zrębach, wzdłuż żywopłotów. 

Przetacznik występuje w europie oraz wielu regionach Polski w lasach, na zrębach, wzdłuż żywopłotów. 

Przetacznik występuje w europie oraz wielu regionach Polski w lasach, na zrębach, wzdłuż żywopłotów.